தமி­ழ­கத்தில் ஆண்கள் இருவர் வீட்­டுக்குள் தம்­ப­தி­க­ளா­கவும் ஊருக்குள் நண்­பர்­க­ளா­கவும் வாழ்ந்து வரு­கின்­றனர். இது குறித்து இவர்கள் தமி­ழகத்தி­­லி­ருந்து வெளிவ­ரு­கின்ற விகடன் சஞ்­சி­கை­க்கு தெரி­வித்­துள்­ளனர். அதி­லி­ருந்து…

பெரம்­பூரில் பஸ் நிலை­யத்தை ஒட்­டி­யி­ருக்கும் சிறு வீட்டில் வசிக்­கி­றார்கள் ராஜாவும், ஜோனும். வெளியில் நண்­பர்­க­ளாக அறி­மு­க­மா­கி­யுள்ள இரு­வரும் வீட்­டுக்குள்ளே தம்­ப­தி­க­ளாகத் தான் வாழ்ந்து வரு­கி­றார்கள். ராஜா அம்மன் பக்தர். கழுத்தில் மஞ்சள் கயிறு தொங்­கு­கி­றது.

சமையல் தொடங்கி, சகல வேலை­க­ளையும் ராஜா தான் செய்­வாராம். பெயரை, தன் கண­வ­னுக்­காக ராஜ சுலோ­க் ஷனா என மாற்றி வைத்துக் கொண்­டி­ருக்­கிறார்.

“பத்து வய­சி­லேயே எனக்­குள்ள பெண்மை இருக்­கி­றதை நான் புரிஞ்­சுக்­கிட்டேன். ஆனா, அதை எப்­படி வெளிக்­காட்­டு­ற­துன்னு தெரி­யலே. வீட்­டுல சொல்­லக்­கூ­டிய நிலையும் இல்லை.

எனக்கு ஒர் அக்கா, ஒரு தங்­கச்சி. அவங்க வாழ்க்கை பாதிச்­சி­டு­மேங்­கிற பயம். எல்லா உணர்­வையும் மன­சுக்­குள்­ளேயே வச்சு தச்­சுக்­கிட்டு நடைப்­பிணம் போல வாழ்ந்­துக்­கிட்­டி­ருந்தேன்.

என்னை மாதி­ரியே சில சகோ­த­ரிங்க தொடர்பு கிடைச்­சுச்சு. என்­னால அவங்­கள மாதிரி குடும்­பத்தை விட்­டுட்டு சுதந்­தி­ரமா போக முடி­யலே. படிப்பு ஏறலே. ஒரு நிறு­வ­னத்­தில ஓபீஸ் போயாக வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். எல்­லா­ருமே என்னைத் தவறா பார்த்­தாங்க.

பேசு­னாங்க. பேண்ட் சட்டை போட்­டுக்­கிட்டு ஆம்­பி­ளையா உல­வி­னாலும், மன­சுக்­குள்ள பரி­பூ­ர­ண­மான ஒரு பெண்ணா தான் இருந்தேன்.

அபி­ராமி தியேட்­டர்ல மூணு வருஷம் முன்­னாடி தான் இவங்­களைப் பாத்தேன். மத்­த­வங்க பார்த்த பார்­வைக்கும், இவங்க பார்த்த பார்­வைக்கும் நிறைய வித்­தி­யாசம் தெரிஞ்­சுச்சு. உங்க பேர் என்­னன்னு கேட்­டாங்க. சொன்னேன். சினி­மாவைப் பார்க்­காம என்­னையே பார்த்து சிரிச்­சுக்­கிட்டு இருந்­தாங்க.

படம் முடிஞ்­சதும் “உன் போன் நம்­பரைக் கொடு”ன்னு கேட்டு வாங்­கி­னாங்க. மறுநாள் பேசி­னாங்க. உங்­க­ளுக்கு கல்­யாணம் ஆயி­டுச்­சான்னு கேட்டேன். இல்­லேன்­னாங்க. “அப்போ என்னைக் கல்­யாணம் பண்­ணிக்­கி­றீங்­களா?”ன்னு கேட்டேன்.

“காமெடி பண்­ணா­தடா… ரெண்டு பேரும் பிரண்ட்ஸா இருப்­போம்ன்னு சொல்­லிட்டு வச்­சுட்­டாங்க. ஆனா, என்­னால இருக்க முடி­யலே. ஒருநாள், அவங்க வீட்­டுல போய் நின்னேன்.. என்னைப் பார்த்­ததும் அதிர்ந்து போயிட்­டாங்க..”-
“எனக்கும் இவன் மேல ஈர்ப்பு இருந்­துச்சு.

ஆனா, இதை­யெல்லாம் வெளி­யில சொல்ல முடி­யுமா? வீட்­டுக்கு வந்­த­வனை பிரண்ட்னு சொல்லி அறி­முகம் செஞ்சேன். அதுக்­குப்­பி­றகு நிறைய வெளி­யில சுத்­துனோம். வித விதமா பரி­சுப்­பொ­ருட்­களை கொடுப்பான்.

அவங்க வீட்­டுக்கும் கூட்­டிக்­கிட்டுப் போவான். யாரும் எங்­களை சந்­தே­கத்­தோட பார்க்க மாட்­டாங்க. ஒரு­முறை, எனக்கு தாலி கட்­டியே ஆக­னும்ன்னு நின்னான். “வெளி­யில வரும்­போது கழட்டி வச்­சி­டனும்”ங்கிற உறு­தி­மொ­ழி­யோட நண்­பர்கள் முன்­னி­லை­யில தாலி கட்­டினேன்.

அதுக்குப் பின்னர், திருட்­டுத்­த­ன­மான வாழ்க்கை வேணான்னு முடிவு செஞ்சோம். இந்த வீட்டைப் பிடிச்சோம். வெளி­யில யாருக்கும் எங்க உறவு தெரி­யாது.

ஆனா, வீட்­டுக்­குள்ள நாங்க கணவன் மனைவி. எம்­மேல உயி­ரையே வச்­சி­ருக்கான் ராஜா. ஒரு பெண்­ணால இப்­ப­டி­யொரு வாழ்க்­கையை எனக்குத் தர முடி­யாது. என்னை உப­ச­ரிக்­கி­ற­தா­கட்டும், எனக்­கான தேவை­களை நிறைவு செய்­யி­ற­தா­கட்டும், அவ்­வ­ளவு சந்­தோ­ஷமா செய்வான்.

எங்க அப்பா, அம்­மாவை அத்தை மாமான்னு தான் கூப்­பி­டுவான். எனக்கு கல்­யா­ணத்தை இன்ட்ரஸ்ட் இல்­லைன்னு வீட்­டுல சொல்­லிட்டேன். ராஜா, நல்லா சமைக்கக் கத்­துக்­கிட்டான். மீன் குழம்பும், தோசையும் செஞ்சா, எண்­ணிக்கை மறந்து சாப்­பி­டலாம்…” என்­கிறார் ஜோன்.

“எனக்­காக, உற­வு­க­ளையே விட்­டுட்டு வாழ்க்­கையை அர்ப்­ப­ணிச்­சி­ருக்­காங்க. இவங்­க­ளுக்கு நான் வேற என்ன செய்ய முடியும்..? காலம் முழு­வதும் அவங்­களை கஷ்­டப்­ப­டாம வச்­சுக்­கனும்..” என்று நெகிழ்ந்து சொல்­கிறார் ராஜா என்­கிற ராஜ­சு­லோ­க்ஷனா.

ஜோன் – ராஜா போல, சென்­னையில் நிறைய தம்­ப­திகள் வாழ்­கி­றார்கள்” என்­கிறார் இந்­தியன் கம்­யூ­னிட்டி வெல்பேர் ஆர்­க­னி­சேஷன் இயக்­குநர் ஹரி­கரன். “ஒருபால் ஈர்ப்பு உள்­ள­வர்கள் பல்­வேறு மட்­டங்­களில் இருக்­கி­றார்கள். பெண் ஈர்ப்­பா­ளர்கள், ஆண் ஈர்ப்­பா­ளர்கள், திரு­நம்­பிகள் என பல­வ­கை­யினர் இருக்­கி­றார்கள்.

மேல்­தட்டு, அடித்­தட்டு வர்க்­கங்­களில் உள்ள ஒருபால் ஈர்ப்­பா­ளர்கள், தக்க இணை­க­ளோடு வாழும் நிலை உரு­வா­கி­யி­ருக்­கி­றது. நடுத்­தர வாழ்க்­கையில் உள்ள ஒருபால் ஈர்ப்­பா­ளர்கள் தான் ஒருங்­கி­ணைப்பு இல்­லாமல் வாழ்­கி­றார்கள்.

இதுமாதிரியான வாழ்க்கை வெகுஜன சமூகத்திற்கு அதிர்ச்­சி அளிப்பதாகவே இருக்கும். ஆனால், இந்த விளைவை மாற்ற முடியாது. எனவே தகுந்த விழிப்புணர்வை உருவாக்குவது ஒன்றே நாம் செய்யக்கூடிய செயல்..” என்கிறார் ஹரிகரன்.

இந்தியாவின் மராட்டியத்தில் தொழிலதிபர் ஒருவர் தன்னுடைய மகளின் திருமணத்தை முன்னிட்டு 90 ஏழைகளுக்கு வீடு கட்டிக் கொடுத்துள்ளார்.

மராட்டியத்தின் அவுரங்கபாத்தைச் சேர்ந்த தொழிலதிபர் அஜய் முனாத் என்பவரே தன் மகளின் திருமணப் பரிசாக வீடற்றவர்கள் 90 பேருக்கு வீடு கட்டிக் கொடுத்துள்ளார்.

ஆடை நிறுவனம் ஒன்றை நடத்தி வரும் அஜய், சுமார் 1.5 கோடி செலவில் இந்த வீடுகளை நிர்மாணித்துள்ளார்.

சுமார் 2 ஏக்கர் பரப்பளவில் இந்த வீடுகள் கட்டப்பட்டுள்ளன. வீடுகளைப் பெறுபவர்கள் ஏழையாக இருக்க வேண்டும், குடிசையில் வசிப்பவராக இருக்க வேண்டும், போதைக்கு அடிமையாகாதவராக இருக்க வேண்டும் எனும் மூன்று நிபந்தனைகள் முன்வைக்கப்பட்டன.

இதன் அடிப்படையிலேயே பயனாளர்கள் தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளனர்.

தனது மகளின் திருமண வைபவத்தை சிறப்பிக்க, இந்த தந்தை மேற்கொண்ட முயற்சி பாராட்டத்தக்கது.